Ludwik Wincenty Cichowski urodziła się 22 sierpnia 1869r. w Poniecu. Był jedynym synem Walentego, szewca z zawodu i Marii z domu Feske, która była narodowości niemieckiej i przeszła z protestantyzmu na katolicyzm, gdy wychodziła za mąż.

Od 1875 r. uczęszczał do szkoły komunalnej w rodzinnej miejscowości. Po jej ukończeniu uczył się w gimnazjum w Lesznie, otrzymując stypendium Towarzystwa Pomocy naukowej im. K. Marcinkowskiego. W latach 1980-1893 studiował w seminarium duchownym archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał 24 lutego 1894r. z rąk bpa Floriana Stablewskiego.
Jako wikariusz pracował kolejno: w Rokitnie koło Myśliborza, Nakielnie – dek. Wałecki, Ostrowie Wielkopolskim i Śremie, gdzie powierzono mu także wykład religii w gimnazjum. Dnia 11 stycznia 1904 r. otrzymał probostwo w Śmiglu. Pobyt w Śmiglu przerywały jedynie wyjazdy do uzdrowisk w celach leczniczych – cierpiał na „katar płuc” i na gardło. W 1912 roku brał udział w pielgrzymce księży do Rzymu. 28 lutego 1916r. otrzymał nominację na dziekana dekanatu śmigielskiego.
Zmarł 22 grudnia 1921 r. w Śmiglu, gdzie też został pochowany.
L. Cichowski na dobre język polski opanował w gimnazjum leszczyńskim i odtąd uważał się za Polaka. Władze pruskie w czasie jego pracy duszpasterskiej w Śremie uznały go za niebezpiecznego dla nich agitatora polskości. Zauważyły jego polonizujące oddziaływanie na środowisko nauczycielskie i uczniowskie. Przyznając obiektywnie, że lekcji religii nie nadużywał nigdy do celów wrogich Niemcom, podejrzewały go jednak, że „wszystkie nici agitacji polskiej skupiał on w swoim reku”. Tuż przed przyjściem do Śmigla władze pruskie przeciwstawiały się przeniesieniu go na stanowisko profesora religii w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim.
Po objęciu probostwa w Śmiglu kontynuował działalność społeczno-narodową. W 1905 r. przystąpił do nowoutworzonego stowarzyszenia „Straż”, wygłaszając m.in. na zebraniu tej organizacji w Wielichowie antyniemiecką mowę. Patronował Katolickiemu Towarzystwu Robotników Polskich w Śmiglu. Od 1905 r. był długoletnim prezesem Rady Nadzorczej Banku Ludowego a także Spółki „Rolnik”. Jako delegat tych organizacji brał udział w zebraniu Związku Rolskich Spółek Zarobkowych i gospodarczych dla Prus zachodnich i Poznańskiego odbywającym się w 1906 roku w Pelplinie. Przez pewien czas był także członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1906 roku władze pruskie w jego aktach odnotowały: „W przypadku wybuchu jakiś rewolucyjnych niepokojów należy uważać proboszcza L. Cichowskiego w Śmiglu za organizatora i przywódcę ruchu”.
W obliczu klęski Niemiec w 1918 r. i przygotować do usunięcia ich rządów ks. L. Cichowski wraz z księdzem Tadeuszem Gronwaldem współorganizował Powiatową Radę Ludową w Śmiglu oraz przeprowadzał werbunek do oddziałów powstańczych.

Na podstawie biogramu Jerzego Kozłowskiego opracował (H.Z.)

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       projekt i wykonanie: primel.pl