rodo

edną z czynnych form zaspokojenia swoich potrzeb kulturalnych przed II wojną światową było powstawanie i rozwój licznych chórów. Były to najczęściej chóry mieszane (np. Lutnia w Kościanie) lub męskie (Arian w Kościanie itd.). Członkowie tych towarzystw starali się często w artystyczny sposób wyrażać swoje patriotyczne uczucia.

Jednym z takich chórów, który powstał w Śmiglu, było Towarzystwo Śpiewu Męskiego „Echo”. 23.09.1926 roku powiadomiono miejscowy Urząd Policyjny, że na zebraniu w dniu 30.06.1926 zawiązało się towarzystwo pod wspomnianą nazwą. Prezesem zarządu został wybrany Władysław Kmiecyk, a jego zastępcą i dyrygentem Bolesław Antkowiak. Sekretarzem wybrano Leonarda Graczyka, a jego zastępcą Jana Przyszczypkowskiego. Skarbnikiem został Apolinary Bajon, a bibliotekarzem Roman Waśkowiak. Członkami towarzystwa zostały 42 osoby. Towarzystwo od początku swego istnienia rozpoczęło energiczną działalność. Próby śpiewu odbywały się w tutejszej szkole wydziałowej. Po raz pierwszy towarzystwo zaprezentowało się publicznie 06.10.1926 roku, gdy w sali p. Hoffki przy ulicy Mickiewicza urządzono wieczornicę, połączoną z zabawą taneczną i śpiewem. Towarzystwo dawało nie tylko popisy śpiewu, ale prezentowało publiczności różne sztuki teatralne. I tak 27.04.1929 roku w sali strzelnicy wystawiono sztukę „Wielkopolanki w Warszawie”. Jak wówczas zaznaczono, dochód z przedstawienia był przeznaczony na zasilenie kasy towarzystwa. Celowi temu służyły także organizowane zabawy. 01.03.1930 roku zorganizowano w strzelnicy bal maskowy, a 19.01.1931 roku bal karnawałowy. W latach 1932 – 1933 odnotowano krótką przerwę w działalności towarzystwa. Jednak 17.06.1933 roku wybrano nowy zarząd, na którego czele stanął lekarz dr Szczepan Zamojski, a wiceprezesem wybrano dyrektora szkoły Bolesława Antkowiaka. Dyrygentem chóru był Józef Karpiński. Z inicjatywy nowego zarządu 03.12.1933 roku zorganizowano w sali strzelnicy wieczór wokalno – instrumentalny z bogatym repertuarem. Zaprezentowano m.in. poloneza z opery „Halka” Moniuszki, „Stłuczony dzban” Nowowiejskiego – śpiew chóralny i solo fortepian, „Na stawie” – śpiew rewelersów itd. W październiku 1936 roku uroczyście obchodzono 10 – lecie istnienia chóru, który, jak donosiła ówczesna prasa: „ znany był społeczeństwu z licznych koncertów publicznych, a rozwija się pomyślnie pod świetnym kierownictwem p. sędziego Wilczaka i dyrygenta Karpińskiego”. Uroczystości rocznicowe odbyły się w niedzielę 11.10.1936 roku. Rozpoczęła je msza św. w intencji zmarłych członków chóru, odprawiana przez ks. Stachowiaka. W godzinach wieczornych odbyła się wieczornica, którą zagaił członek założyciel Leonard Graczyk. Następnie chór zaśpiewał pieśń „Gaude Mater Polonia”. Kolejny założyciel i pierwszy dyrygent prof. Bolesław Antkowiak złożył sprawozdanie z 10 – letniej działalności towarzystwa. Prezes dr Zamojski wręczył dyplomy członkom założycielom. Na zakończenie uroczystości chór pod batutą Józefa Karpińskiego wykonał – jak zaznaczono – kilka pięknych utworów. Niestety wkrótce wybuchła II wojna św., która przyniosła przerwę lub wręcz kres działalności wielu tego rodzaju organizacji.

Jan Pawicki

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       projekt i wykonanie: primel.pl